dostum, “elif” olmayı dilemişim sanırım bir vakt-i seherde, bir cesaretle….zor(luğunu) bilmemişim o zamanlarda; dilemişim..yar’ın huzurunda bir “elif” misali durabilmeyi dilemişim; oysa şimdilerde dizlerimin bağı çözülür; diz çökerim..be’ye meylederim; “başlasın bu cümle artık!” derken yine “elif” misali kalıveririm bir bir’in huzurunda..yine zorlukla, yalnızca, yalın-ca…
“elif” olmak zor imiş!
ama her elif’in yanında akvâ olan’ın yardımı, yar’lığı var imiş!!
dostum, bilir misin “elif “ olmaya talip olmak nedir, bilir misin insan nasıl “elif” olur? dilersin o’ndan sadece o’nun yar-lığını, dilenirsin…o’nun kucağından başka mekanlar sana soğuk gelir, üşürsün bir ağustos sıcağında..yürüdüğün yollar sana yabancı gelir; bildik mekanlar sıkar seni..tanımadığın sîmalar sana âşina gelir, tanımadığın kişiler senin niyazına girer; tanıdıkların ise yabancı nazarlarla bakarlar sana. hikmetine eremediğin hallerle örülür hayatın; susmayı seversin; sükûtu seversin; sükûtu hal edinenleri seversin…
dostum, bilir misin, “elif” bağlanmaz kendisinden sonraki harfe… sadece kendinden önceki harfe bağlanır; en önceki’ne belki de.. sen, dünyana sonradan girenlere sıkıca bağlandığın vakit “elif” olmaz adın..sanırsın ki o zaman üzerindeki zorluklar kalkacak; ama herkes yüklenir üzerine..yardımsız yar’lar doluşur dünyana..”yardımıyla gelen yar” gitti diye…
aklımın al(a)madığı hallerin eteğinde gezinir dururum; belki aklım acziyetiyle susabilmeyi öğrenir diye..başımı tâ yüreğime kadar eğer, dinlerim o kısık fısıltıyı şimdilerde…
dostum, şimdilerde “elif” der susarım; elimi bileğime koyar dinlerim nabzımı..atışları, dünyadaki hiç kimsenin isminde artmaz…yüreğim dünyadaki kimsenin isminde titremez;
bu belki de lütuftur, yar’dandır …bu, belki de “elif “olmanın gereğidir.
Adam; Ne zaman adam gibi adam oluyor insan? çok gezdiğinde mi? çok gördüğünde mi? çok bildiğinde mi? çok ünlü, çok zengin olduğunda mı? çok sevildiğinde mi ? yoksa bunların hepsi bi kenara; adam gibi sevdiğinde mi?
Bugün Elif Şafak’ın kaleme aldığı ‚Aşk‘ adlı kitabıyla ilgili bir röportajını okudum..
Ve bu röportajda ilgimi çeken bir sual ve cevap oldu..
Muhabir: Sizce beşeri aşkı yaşamadan ilahi aşka ulaşmak mümkün mü?
Elif Şafak:Önemli olan aradaki bağları görebilmek. Zaten öyle baktığınızda aşk her yerde, aşkın dönüştürücü gücü belki evrenin görünmeyen ama her yerde olan sırrı. Ben de o şekilde inanarak yazdım. Bu yüzden de kitabın adını yalın haliyle ‘Aşk’ koydum. İnsanlar aşkı hep bir tamlamayla kullanmak gereği duyuyor, sanki bir başka kelimeye ihtiyacı varmış gibi. Aşk tek başına yeterli bence.
Daha sonra bir okurun şu yorumu dikkatimi çekti:
“sevgilim bu kitabı okuduktan sonra ilişkimiz karmakarışık oldu, biz bu aşkı anlayamadık herhalde”
Burada ki ‘biz’ zamirine acaba kimler giriyor? Hepimiz mi, birimiz mi?
Yoksa aşk anlaşılacak birşey değil mi, yoksa aşk anlaşılması zor birşey mi?.
