Elimizi kalbimize koyalım..

Dinleyelim onu..

Seslerini dinleyelim..

Ve şimdi ona hiç korkmadan -dur- diyelim..

"Dur! - Ey kalbim! Dur"

Kalbimize "dur" dediğimiz halde neden durmuyor?

Emrimize neden amade olmuyor?

Hâlbuki kalp bizim bedenimizin içinde değil mi?

Taşıdığımız ve istediğimiz gibi hareket ettirdiğimiz o bedenimiz..

Eğer bizi dinlemiyorsa hiç bize ait olabilir mi? 

Bedenimize -acıkma, susama, yorulma-
veya ruhumuza -üzülme, acı çekme, dert etme- desek onlarda bizi dinlemeyecektir.

Bizler kalbimize, bedenimize ve ruhumuza hükmedememeyiz.

Onlar bize bir emânet.

Öyle bir emânet ki..

Vakti geldiğinde o çok güvendiğimiz kalbimiz ve bedenimiz

bizden ayrılacak, gerçek sahibine ulaşacak..

Ancak O, kalbimize "dur" derse durur..

Çünkü O "ol" der oluverir..

Çünkü mutlak sahibi O..

O halde bu gam neden?

Bu üzüntü, bu keder neden..

Eğer emânetse taşıdığımız herşey,

bu telaş, bu endişe neden?..

Rahmet Kelâmıyla buyuran O değil mi?

"O sabredenleri ki onlar, bir musîbete uğradılar mı,

 «Biz Allah'a aidiz ve sonunda O'na döndürüleceğiz» derler."

Bakara; 156

Ey Kalbim! Sen emânetsin. Allah'a emânetsin.

“elif”

misali durabilmeyi dilemişim; oysa şimdilerde dizlerimin bağı çözülür; diz çökerim..be’ye meylederim; “başlasın bu cümle artık!” derken yine “elif” misali kalıveririm bir bir’in huzurunda..yine zorlukla, yalnızca, yalın-ca…

“elif” olmak zor imiş!

ama her elif’in yanında akvâ olan’ın yardımı, yar’lığı var imiş!!

dostum, bilir misin “elif “ olmaya talip olmak nedir, bilir misin insan nasıl “elif” olur? dilersin o’ndan sadece o’nun yar-lığını, dilenirsin…o’nun kucağından başka mekanlar sana soğuk gelir, üşürsün bir ağustos sıcağında..yürüdüğün yollar sana yabancı gelir; bildik mekanlar sıkar seni..tanımadığın sîmalar sana âşina gelir, tanımadığın kişiler senin niyazına girer; tanıdıkların ise yabancı nazarlarla bakarlar sana. hikmetine eremediğin hallerle örülür hayatın; susmayı seversin; sükûtu seversin; sükûtu hal edinenleri seversin…

dostum, bilir misin, “elif” bağlanmaz kendisinden sonraki harfe…
sadece kendinden önceki harfe bağlanır; en önceki’ne belki de..
sen, dünyana sonradan girenlere sıkıca bağlandığın vakit “elif” olmaz adın..sanırsın ki o zaman üzerindeki zorluklar kalkacak; ama herkes yüklenir üzerine..yardımsız yar’lar doluşur dünyana..”yardımıyla gelen yar” gitti diye…

aklımın al(a)madığı hallerin eteğinde gezinir dururum; belki aklım acziyetiyle susabilmeyi öğrenir diye..başımı tâ yüreğime kadar eğer, dinlerim o kısık fısıltıyı şimdilerde…

dostum, şimdilerde “elif” der susarım; elimi bileğime koyar dinlerim nabzımı..atışları, dünyadaki hiç kimsenin isminde artmaz…yüreğim dünyadaki kimsenin isminde titremez;
bu belki de lütuftur, yar’dandır …bu, belki de “elif “olmanın gereğidir.


/Allahu â’lem…/

“elif” olmayı dileten de “var”imiş dostum;

“yar” olmayı dileyen imiş…

nokta!


Sare Nokta