Söylesene kim demiş aşka vakit yok, destan diyeyim sana ;
Aşk ile! ... Başım gövdeden ayrılsın ; Aşk ile! ... Ah be yüreğim, depremlerin kayıp götürdüğü toprak yığınlarını avuçluyoruz bu gecede. Şimdi, boşlukları dolduracağız ; Aşk ile! ... Bütün ölüler dirilecek kefensiz ; Aşk ile! ... F i l i z n u r A t a l a n
Baharın gelişini haber verir bir çiçek Her seven gönülde olurdu yine çiçek Aşkı sevdaya insanı da salar bir çiçek Keremi aşık Kerem yapanda bir çiçek Aşığa aşılmaz dağları aştıran bir çiçek Ferhat’a delinmez dağı deldiren çiçek Keremi yandıran kül eden de bir çiçek Beni benden alanda yoranda bir çiçek
Yüksek kayalarda biten berivan çiçek Kalpleri güzelleştiren süsleyen çiçek Gönlümde yer alan sevgi de bir çiçek Her sevgiyi süsleyen bezeyen de çiçek
Seminerlerde beyaz bir tahtaya küçük bir siyah nokta koyar ve insanlara sorarım:
“Ne görüyorsunuz?”
İnsanlar genelde derler ki:
“Küçük siyah bir nokta.”
“Aşk olsun!” derim, “Koskoca beyaz sayfa dururken bir siyah noktayımı gördünüz?”
Dostlarımızın, etrafımızdaki insanların o kadar güzel tarafları varken genelde üzerlerindeki birkaç siyah noktayı görürüz. 99 tane çok güzel yönü varken bir tane iyi olmayan yönü vardır ve biz insanların çoğunlukla zayıf noktalarına, olumsuz yönlerine odaklanırız. Sürekli oraya odaklandığımız için siyah noktalar büyür büyür ve tüm beyazlıkları kaplar. Bu da bizim mutsuz olmamızı sağlar. Ama insanların ve olayların güzel taraflarına odaklandığımızda, beyaza odaklanıp beyazı büyütmeye çalıştığımızda bir bakacağız ki siyah noktalar beyazların içinde yok olmuş.
~~ "İnsanların güzel taraflarını görün ki hayatta mutlu olabilesiniz. Mutlu olabilmek için hayata tepki göstermemek lazım. Günlerimizin mutsuz geçmesinin altında yatan en büyük sebebin, hayata gösterdiğimiz tepkiler olduğunu bilmemiz gerekiyor."
Dedim: Çok yalnızım. Dedin:Ben ki sana çok yakınım.Bakara-186 ~ Dedim: Evet biliyorum sen bana yakınsın ama ben senden uzağım, keşke ben de sana yakın olabilseydim. Dedin: Rabbini sabah akşam, yüksek olmayan bir sesle, kendi kendine, ürpertiyle, yalvara yalvara ve için için zikret.Araf-205 ~ Birden: 'İlahım ve Rabbim benim senden başka kimim var' dedim. Sen de: أَلَيْسَاللَّهُبِكَافٍعَبْدَهُ 'Allah kuluna yetmez mi?'Zümer-36 dedin. ~ Dedim: Sen ki beni bu kadar çok seviyorsun ve bana karşı bu kadar iyisin ben ne yapabilirim? Dedin: Ey inananlar! Allah'ı çokça zikredin. Ve O'nu sabah-akşam tesbih edin. Sizi karanlıklardan aydınlığa çıkarmak için üzerinize rahmetini gönderen Odur. Melekleri de size istiğfar eder. Allah, müminlere karşı çok merhametlidir. Ahzap-41/43. ~
Kendi kendime dedim: Allah'ım seni çok seviyorum...
Yağmur ve dua… Yağmur gibi dua… Çatlamış bir yüreğin cındarından yükselen, dil ve dudağın kullanılmadığı bir dua. Kıymetine boyun büker ölçekler.
Dua… O’nun adına, O’nun adıyla… Sen bile çıkarsın aradan yağmur. Su aziz, dua aziz… O’nun huzurunda secdeye düşen alın da aziz…
Suyu, su borusundan, ekmeği, mega marketten alınca kentli insan duasız ve yağmursuz kaldı. Yağmura çatık kaşla baktı, ondan korunmak için şemsiye icat etti. Duasız kentler kurdu. Tevekkülü olmayınca bankaları oldu. Şehriyle birlikte koktu kentli adam. Oysa yağmur saçlarına düşünce… Taranır yeryüzü; yepyeni bir hazırlığa girer.
Her damlayla yeryüzünde insana bir haber iner. Her damlada derya kadar büyük bir alem gizlidir. Her damla, bir melek kanadıyla iner yeryüzüne. Yağmur ya da su. Nehir veya deniz… Can taşıyan, temizleyip arındıran, bıkmadan usanmadan, yerden göğe, gökten yere. Bizim için dur durak bilmeden, canını dişine takarak canhıraş çalışan derya…
Ve yağmur sonrası gökyüzü… Nur topu bir çocuk doğuran anne kadar yorgun ve mutlu. Ama hiç de suskun değil. Saçlarına rahmet düşürdüğü insana yedi katını açarak, sonsuzluğu gösteriyor: Seçil de gel…
Yağmura ek: Gizem Gökten yere, yerden göğe. Gözümüzün ulaştığı her yerde, birbirini tamamlayan bir ölçü, hepsinde mükemmeli gezdiren bir gizem var.
…Nefis; “Sen onunlasın ama o başkalarıyla” der; “Sen kendini aldatıyorsun, bak sana yüz vermiyor, seni tersliyor bile; niye sana ait değil ki; sen yanıyorsun ama o bundan habersiz; sen onu böyle sonsuz severken o seni birazcık olsun seviyor mu?” diyerek âşığı dünyevi düzeye indirmeye çalışır… …Âşık, sevgiliden razıdır. Razı olmadığı tek şey, sevgiliden razı olmayan nefis halidir. Ve hâlâ nefsinden kurtulamayışıdır…
“LetuftuhanneKonstantiniyyefeleni'mel emiri emiruha ve leni'mel ceyşzalikel ceyş” ~ “Konstantiniyye (İstanbul) elbette fethedilecektir. Onu fethedecek olan kumandan ne güzel kumandan ve onun ordusu ne güzel ordudur.” ( Buharî, Târihü’s-Sağîr,139) ~ “İstanbul mutlaka feth olunacaktır. O’nu feth edenkomutanne güzel komutan ve O’nu feth eden asker ne güzel askerdir.” (Ahmet b. Hanbel, Müsned IV, 225.)
Alemlere rahmet olarak gönderilen Sultan'ın mübarek sözüne mazhar olmak isteyen, cesaret sahibi gencecik hükümdarın dilinden dökülen sözleridir İstanbul’u yüreğinden yakan:
"Ya Konstantiniyye beni fetheder, ya ben Konstantiniyye’yi fethederim"
18 yaşında bir genç düşünün ki; Peygamberinin müjdesine mazhar olabilmek için, en zor icraata talip olmuştur..
Bu fetihte maddi alemin kumandanlığını Fatih, manevi cenahın kumandanlığını da Akşemseddin üstlenmiştir.
Ve bugün aradan tam 506 Yıl geçti ama gönüllerde hâlâ çoşkun ve hâlâ unutulmamış koca bir destandır İstanbul..
İstanbul'un ve İstanbulların Fethi, mübârek olsun!...
Ve Selâm olsun Konstantiniyye’nin fethini müjdeleyen Gül Sultana (sav) ve selâm olsun o mübârek komutana ve ordusuna.. E s m â l â le
Kayışzade Hafız Osman daha hayatta iken yazıları aranan, bedestende yapılan artırmalı satışlarda çok rağbet gören hatların sahibi idi.
O’nun her yazısı yüksek fiyatlara satılıyordu. Bir gün Beşiktaş’tan bir dolmuş kayığa binip Üsküdar’a geçiyordu.
Kayık iskeleye yanaşınca müşteriler paralarını çıkarıp vermeye başladılar. Hafız Osman üstünü arayıp para bulamayınca kayıkçıya döndü:
-“Hemşeri, benim param yok, sana bir “Vav” yazıvereyim olmaz mı?” dedi.
Kayıkçı homurdanarak:
-“Paran yoktu da ne diye bindin kayığa? Senin yazacağın vavı ne yapayım ben?” dedi.
–“Satarsın” dedi Hafız Osman ve hemen imzalı bir vav yazıp kayıkçıya uzattı.
Günün birinde kayıkçının yolu Bedesten’e düştü. Baktı ki kargacık burgacık yazılar, karalamalar mezat edip duruluyor. Hatırlayıp cebinden vavı çıkardı, Tellal
–“Hafız Osman Vav’ı...” dedikçe fiyat durmadan arttı.
Kayıkçı hiç ummadığı kadar para kazanınca pek sevindi. Bir gün yine Hafız Osman’ı kayığına binmiş gören kayıkçı:
-“Para istemez hoca, sen yine bir vav yazıver bana...” deyince
Hafız Osman:
-“Hemşeri, o vav her zaman yazılmaz, sen al paranı” diye cevap verir.
